kwoka

PROSZĘ PANA, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka
I mówiła z przekonaniEm:
"Grunt to dobre wychowanie!"
Zaprosiła raz więc gości,
By nauczyć ich grzeCZności.
Pierwszy OSIOŁ wszedł, lecz pRzy tym
W progu garnek stłukł kopytem.
Kwoka wielki krzyk podniosła:
"Widział kto takiego osła?!"
Przyszła KROWA. Tuż za progiem
Zbiła szybę lewym rogiem.
Kwoka gniewna i surowa
ZaWołała: "A to krowa!"
PRzyszła ŚWINIA prosto z błota.
Kwoka złości się i miota:
"Co też pani tu wyczynia?
Tak nabłocić! A to świnia!"
PRzySzedł BARAN. Chciał na grzędzie
Siąść cichutko w drugim rzędzie,
Grzęda pękła. Kwoka wśCieKła
Coś o łbie bAranim rzEkła
I dodała: "Próżne słowa,
Takich nikt już nie wychowa,
TruDno... WszyScy się wynoście!"
No i poszli sobie goście.
Czy ta kwoka, proszę pana,
Była DOBRZE wychowana?                    

                   

krowa

Wszystkie KROWY na świecie, jak wiEcie,
Obyczaje miewają jednAkie,
Ale żyła w skowrOńskim pOwiecie
Taka KROWA, co chciała być ptakiem.

Zazdrościła gawronom i srokom,
Że tak sObie latają wysoko,

Spoglądała z pastwiska na szczygły
I na szpaki, co lot mają śmigły,

Zazdrościła weSołym jaskÓłkom,
Że nad ziemią fruwają wciąż w kółko.

Pomyślała: "Polecę do nieba,
Bo mi tego dla zdrowia potrzeba,

JesteM ciężka i trochę opasła,
Ale kocham teN bezmiar szeroki,
Będę odtąd na chmurkach się pasła,
Będę jadła soczyste obłoki."

Weszła tEdy na górę pobliską,
A ujrzawszy pod sobą urwisko,
Wnet zabrała się mądrze do dzieła:
Wzięła rozpęd, pObiegła przed siebie,
I wysoko jak ptak pofrunęła,
A po chwili znalazła się w niebie.

Zjadła kilka obłoków ze smakiem,
Gdy zaś wrEszcie już dość miała jadła,
Rzekła: "Wolę być KROWĄ niż ptakiem."
I na ziemię wolniutko opAdła.

Wy mi zaraz na peWno pOwiecie,
Że historia ta jest niebywała,
A ja wiem, że w skOwrońskim pOwiecie
Była krowa, co fruwać umiała.